Precies vandaag, maar dan eergisteren, deelde Ben Smith z’n aandeelhouders mede dat Air France nu eindelijk eens aan de bak moet, om een even waardevolle bijdrage te gaan leveren aan het consortium als de KLM.
Ben’s slechte start – Elbersgate – is in dat opzicht misschien wel een blessing in disguise geweest. Als het geen vooropgezet plan was: door te beginnen met een flinke rel in Amsterdam kan hij in Parijs niet meer uitgemaakt worden voor een Hollander-lover. Slim, Ben!
Ben weet het heus wel, maar kan het niet hardop zeggen: de Franse natie bevindt zich in een soort toestand van radeloosheid.
Staken-voor-vervroegd-pensioen is het enige waarmee het land nog het wereldnieuws haalt. Van hun succesnummers (terras-wijn-kaas & joie de vivre) wordt niemand meer opgewonden. De wereld is harder geworden. Nee, dan wij: we produceren voor de hele wereld alleen al een miljard ecstasy-pillen per jaar. Nog afgezien van onze rol in het transport van cocaïne en cannabis, wereldwijd. Op onze Wallen moeten de toeristen door de ME in bedwang gehouden worden. De Fransen hebben, oh-la-la, hun Moulin Rouge. Daar dansen ze nog steeds de can-can voor een zaaltje vol bejaarde Amerikanen.
Deze hele eeuw heeft maar één Franse film opgeleverd, Intouchables. De grootste innovatie op autogebied zijn twee opblaasmatrasjes, geplakt op de voordeuren van een Japanse auto.
Onze DJ’s schichten over de hele aardbol in businessjets, en worden telkens uitgeroepen tot nummer één van de wereld. Frankrijk, met zeven keer zoveel inwoners, wist niet één wereldhit te scoren in de laatste tien jaar.
De laatste was die de Poppy’s in 1971, waarmee ze – eerlijk is eerlijk – wel 25 weken in onze hitparade stonden. De titel zal u niet verwonderen: non, non rien n’a changé.
Goof Bakker
