Precies vandaag, maar dan eergisteren, vloog ik een rondje mee met de nieuwe Cessna-208 Caravan van Mission Aviation Fellowship. Dat vliegtuig staat momenteel op Teuge. Een paar dagen blijft het daar nog slechts, want binnenkort gaat het naar Afrika om daar goed werk te doen. Maar eerst wordt het nog even ingezet als fondsenwerver. En voor de pers: afgelopen dinsdag was de journalistendag.
Voor onze vlucht krijgen we éérst het verhaal van bush-piloot Pieter van Dijk. De jongensdroom blijkt harde kanten te hebben. “Natuurlijk, als piloot vind ik dit de mooiste vorm van vliegen. En avontuur klinkt mooi, maar als je dit werk niet vanuit een christelijke levensovertuiging doet, hou je het nog geen honderd uur vol. De omstandigheden zijn erg zwaar. Ook voor de familie. Mijn vrouw had op een gegeven moment drie tropische ziekten tegelijk. Dan besluit je samen om tòch door te gaan. Vanwege die overtuiging, want iets anders heb je niet.”
De verzamelde pers is er even stil van, want een dergelijke extreem-persoonlijke ontboezeming verwacht je niet direct van een stoere jungle-piloot. Mark-Jan Bremmer, de PR-man van de MAF doorbreekt het zwijgen met een beschrijving van het werkterrein van de nieuwe Cessna: Zuid-Soedan. De toestand aldaar valt slechts in één woord te vatten: afgrijselijk. Rivaliserende benden staan mekaar naar het leven in gebied ter grootte van Frankrijk. Twaalf miljoen straatarme mensen, honderdtwintig doktoren en evenveel – of weinig – kilometers begaanbare weg.
De MAF heeft hier bergen werk te verzetten, maar verleent feitelijk zelf geen hulp! Medici of iets dergelijks heeft men zelf niet in dienst. Nee, de MAF beschouwt zich als de levensbeschouwelijke taxi-onderneming van alle andere hulpverleners in de Derde Wereld. “Soms zit op elke stoel iemand van een andere NGO”, zegt Mark-Jan. Van groot belang, want je kunt wel een perfect opgeleide dokter naar Afrika sturen, maar als die zijn patiënten niet kan bereiken heeft het nog allemaal erg weinig zin.
Genoeg gepraat, we gaan het beloofde vluchtje maken! Piloot Marco Koffeman – die het toestel ook naar Afrika zal ferryen – neemt een korte aanloop, en het heerlijke IJsselland ligt aan onze voeten. Het is een uitzonderlijk mooie vliegdag: een strakke horizon, en laag-inkomend zonlicht dat de wereld in diepe groenen en herfstige bruinen schildert. Her-en-der bekroond met grimmige wolkenpartijen, aan de aarde vastgeregend.
Co-piloot Van Dijk wijst ons op een bijzondere regenboog van maar liefst 360 graden, loodrecht boven de rivier. In mijn tweeduizend uur vliegen heb ìk die nog nimmer zo gezien… Kreten van verrukking mengen zich in de kleine cabine, terwijl de Caravan een sierlijke bocht draait rond het wonderlijke natuurverschijnsel.
Niet moeilijk om je nu voor te stellen dat de zegen van de Here op dit prachtige vliegtuig en zijn kundige bemanning rust!
Goof Bakker
Additional facts
De MAF doet het, ondanks de typische naam, erg goed in Nederland. Begonnen vanuit een klein kantoortje in Harderwijk is met behulp van gulle donateurs, voornamelijk met een reformatorische of evangelische achtergrond, een fors complex neergezet op vliegveld Teuge in Apeldoorn. Een vaste staf genereert fondsen vanuit een kantoor-torentje, op slechts korte afstand van waar het geld – deels – uitgegeven wordt: de eigen vliegschool, compleet met leslokaaltjes en simulatoren.
MATC, de eigen vliegschool van de MAF, ooit opgezet door Gert Post en Ruud Daverschot, is inmiddels uitgegroeid tot een internationaal instituut met een grote know-how op het gebied van vliegen in de Derde Wereld. Met name op de simulator is men bijzonder trots: die kan elke modderige jungle-strip en elke verraderlijke bergwand ter wereld op de schermen toveren. Chef-instructeur Koffeman: “Daarmee kunnen we zelfs hier in Holland goed trainen voor de omstandigheden daar. En voor het echte werk gaan we naar een modderig grasbaantje de Duitse laaggebergte, op een uurtje vliegen van hier.”
Het nieuwe toestel is geen onbekende in dit soort streken: Cessna 208 Caravan, met een 675pk PT-6 Turboprop voor de neus. De Flying Doctors in Australië bedienden zich er al van.
De MAF vliegt in tientallen landen, wereldwijd. De organisatie werd opgericht na de oorlog, deels door militaire piloten, die de verschrikkingen die het vliegtuig kan aanrichten uit eigen ervaring kenden. Zij wilden de kans aangrijpen om er juist iets heel goeds mee te doen: mensen samenbrengen.
