Precies vandaag, maar dan vorige week kwam een Boeing-ruimtecapsule met kerstpakketten voor het ISS onverrichter zake terug naar aarde. Twee horloges aan boord liepen niet helemaal gelijk, begreep ik. Toen ging er van alles mis.
Drie dagen later werd bekend dat Dennis Muilenburg de schuld krijgt. En van de MAX ook.
Hij krijgt ook vijftig miljoen. Onbegrijpelijk.
‘Ach, het gaat van de grote hoop’, hoor je dan. Onzin! Boeing maakt gemiddeld twee miljard winst. En levert jaarlijks pakweg achthonderd vliegtuigen. Er moeten dus twintig hele vliegtuigen gebouwd, proefgevlogen en verkocht worden om Dennis de rest van zijn leven aan zijn zwembad te laten zitten.
Dat de politiek moord en brand schreeuwt begrijp ik. Maar welke aandeelhouder gaat hiermee akkoord? Je peinst je suf hoe het kàn. Waarom selecteert het markmechanisme dit fenomeen niet uit? Als Apple dit soort streken uithaalt profiteert Samsung daar uiteindelijk toch van? Die vijftig miljoen kan namelijk niet naar de aandeelhouder gaan. Die is dan toch zèlf de lul? Je snapt het niet.
En nou niet weer dat makkelijke ‘da’s Amerika’. Want in de vijftig jaar dat ik hier rondloop heb ik dergelijke beerputten ook zien opentrekken bij ING, ABN, Philips en Ahold.
Om van de bonussen die columnisten bij Upinthesky opstrijken nog maar niet te spreken.
Goof Bakker
Additional facts
Denk bij het woord aandeelhouder niet te snel aan een dikke kapitalist in een villa. Verreweg de grootste aandeelhouders zijn de institutionele beleggers. Dus ù. U gaat via uw caravanverzekering akkoord met Dennis’ bonus.
Zo lang als ik leef lees ik deze verhalen, deprimerend in hun gelijkvormigheid . Verandert er dan nooit iets?
Dennis’ Bonus…denk ook eens aan de moeizame juridische strijd die de slachtoffers van de beide Max-rampen moeten voeren, om anderhalve ton schadevergoeding te krijgen. Waarom wil dit trotse, oude bedrijf met deze blingbling-bonus op zo’n platvloerse manier in het nieuws komen? Wonderlijk, raadselachtig. Je begrijpt het gewoon niet.
Hoe lekker zit je na zo’n manoeuvre aan je zwembad? Hoe lekker sta je op de golfbaan? Toch al niet echt relaxed, door het doorstane drama an sich? Dus deze disgrace kan er nog wel bij? Is het een giga doekje voor het bloeden? Of een soort bizarre psychologische truc om uiteindelijk ’s nachts in je bedje te kunnen denken dat je toch de slimste bent geweest, in het hele verhaal? De derde hond, die met het been aan de haal gaat?
En hoe zit het met kinderen en familie? Je zult maar op een universiteit rondlopen en je vader haalt dit soort streken uit. Dan heb je toch een gefluister in de kantine? Maakt blijkbaar ook allemaal niet uit. Je snapt het gewoon niet.
Wat ik me nog kan voorstellen is dat de mannen en vrouwen in dit soort functies de onderhandelingen niet zelf voeren, maar een financieel adviseur hebben (een bedrijf met veertig lawyers, ergens dertig-hoog in New York). Die vraagt tien procent van de buit, en zal nooit en te nimmer een cent minder accepteren.
Veelgehoorde verklaring: omdat er anders niemand te vinden is die die zo’n kxtbaan accepteert. Kan ik me niet voorstellen, maar goed. NB Van een aantal lezers mag ik het mannelijk geslachtsdeel wel inzetten om mijn verhaal kracht bij te zetten, maar het vrouwelijk niet. Vandaar ‘de lul’ en ‘kxtbaan’.
Ik heb eerder in deze stukjes al eens gezegd dat de man op mij een beetje naïeve en gedweeë, welhaast afwezige indruk maakte, toen ik hem ooit ontmoette tijdens een Boeing-perspraatje. Zie foto. Een vriendelijke leraar Frans op een havo, of zo. Het was maar een indruk.
