Vrijdag bij Nieuwsuur: KLM’ers die een carrièreswitch overwogen naar de zorg. Van een werkgever met goede arbeidsvoorwaarden naar een bedrijfstak die vaak het tegenovergestelde biedt. Ik vond het mooi om te zien. En een slimme keus!
Ineens was er op TV die groep KLM’ers die graag naar de zorg over willen stappen. Geweldig vond ik het! Ik ben niet alleen hoofdredacteur van Up geweest, maar ook logopedist. Mijn twee passies in één item. Het inspireerde me tot de volgende oproep:
Kom eens een (mid)dagje meekijken bij mij in de Stotterpraktijk!
We hebben alvast één ding gemeen: ook ik heb me laten omscholen om te werken in een sector met mindere goede arbeidsvoorwaarden dan eerst. Lang geleden alweer, maar van oorsprong ben ik namelijk bedrijfskundige. Daar kon ik mijn draai echter niet in vinden. Zoekend was ik wat betreft werk. Tegelijk kreeg ik (weer) meer last van mijn stotteren, dus ik zocht een stottertherapeut op. Ik had al een aantal keer eerder stottertherapie gehad, maar eindelijk trof ik een logopedist die wél begreep wat stotteren inhield en een helder en realistisch doel voor ogen had.
Aan het eind van mijn therapie wist ik het zeker: ik wil aan de andere kant van die tafel zitten. Het proces dat je met iemand doormaakt is namelijk zo mooi. Echt samen werken aan een doel; met jouw adviezen gaat de cliënt aan de slag. En samen zie je de verandering.
Regelmatig zie ik ze in de praktijk: ouders met hun handen in het haar. Ze zeggen dan bijvoorbeeld tegen me: “Mijn kind van 3 jaar zit soms helemaal vast in de stotters. Hij slaat met zijn hand op zijn hoofd om de stotters eruit te krijgen. Ik vind het zo zielig en weet gewoon niet wat ik moet doen.” Of ouders zien dat hun kind het praten gewoon opgeeft en zegt: “papa zeg jij het?” Het hart van ouders breekt dan.
Vaak is met één of twee sessie het heftigste van de stotters er wel af. Je kan ouders en hun kind dus snel helpen. Dat is ontzettend fijn om te doen natuurlijk. Daarna begint een langer traject om het jonge kind (tot 7 jaar) van het stotteren af te helpen. Of eigenlijk: je helpt ouders, zodat zij hun kind met het stotteren helpen. Want ouders moeten het doen; elke dag brengen ze de oefeningen in de praktijk.
De oefening wordt altijd tijdens een spel uitgevoerd. Het kind kiest een spel (treinbaan, poppenhuis, playmobil-vliegveld, enzovoort) en ik speel met het kind op een bepaalde manier. Ik stel bijvoorbeeld geen vragen. Ouders observeren eerst en doen het daarna, ze krijgen feedback van mij. Gedurende de weken wordt het kind als het goed is steeds vloeiender. En iedere keer kijk je weer: wat heeft dit kind nu nodig. Je blijft steeds puzzelen.
Jonge kinderen kunnen vaak nog helemaal van stotteren afkomen. Hoe ouder ze worden hoe kleiner de kans hierop. Met een volwassene heb je dus een hele andere therapie. Vaak is er (een significante hoeveelheid) spreekangst gekomen. Of eigenlijk: angst om stotters te laten horen. Lang niet elke stotterende (jong) volwassene doet in het dagelijks leven altijd wat hij/zij wil doen. Het stotteren houdt iemand bijvoorbeeld tegen om presentaties te geven, die ene baan te kiezen die zij zo graag zou wil, dat leuke meisje aan te spreken in het café, dat bedrijf te bellen waar je nog geld van terugkrijgt.
We werken aan het krijgen van een realistisch beeld. Wat gebeurt er eigenlijk om je heen als je een stotter hebt? Hoe reageren mensen? Vaak een langzaam, maar gestaag proces. Uiteindelijk komt er meer zelfvertrouwen in spreken. De cliënt gaat uiteindelijk weg met een bak aan overwinningen op zak. Tot soms een nieuwe baan aan toe. Er is geen angst meer om te spreken.
Het is zo dankbaar werk. En niet alleen dat, elke dag is er wel wat te lachen, stappen worden gezet en problemen getackeld.
Daarom dus die -oprechte en serieuze- uitnodiging: heb je interesse en wil je eens een dag(deel) meekijken? Neem vooral contact met me op! 06-39129919 of joeri [at] destotterpraktijk.nl
