Het is ongezellig aan het worden in het Operations Control Center (OCC) van de KLM. Van alle disciplines die hier samenwerken (netwerkmanagers, technische dienst, vliegdienst, operations, commerciële afdelingen, dispatchers en nog veel meer), vertrekken steeds meer collega’s die niet meer aangevuld worden met nieuwe lichtingen.
Vaak zijn dat collega’s die al meer dan 40 jaar meedrijven op ons blauwe schip. En nog steeds enthousiast de zeilen reven. Sommigen zag je vaker dan je eega. Je raakte aan hun maniertjes en humeuren gewend.
Enkelen waren ‘s morgens echt niet te pruimen, maar naarmate de dag vorderde werden ze steeds vrolijker. Anderen aten ‘s morgens om 5.00 uur eens een lekker broodje makreel, gevolgd door een sneetje filet americain met ui en waren juist dan erg gezellig.
Het OCC is een fijne werklocatie, dat er met name in het begin uitzag als het zenuwcentrum van NASA. Beetje steriel, maar gelukkig snel bevolkt door allerlei afspiegelingen van onze samenleving. Hier geen onderscheid in salarissen tussen man en vrouw (dat die discussie in de echte wereld nog gevoerd moet worden…) en kansen voor iedereen of je nu van mannen, vrouwen, je hond of jezelf houdt en waar het niets uitmaakt welk geloof je belijdt. Waar je zwaar opgemaakt binnen kan lopen of gewoon geniet van je eigen mooie teint. In welk kleurenpallet dan ook.
Hier gaat het om professionaliteit, kennis en het samen doen. En daar vallen nu gaten in. Gaten door vrijwillige vertrekregelingen, door het niet meer vervangen van gepensioneerden, door een grote reorganisatie en misschien ook wel omdat collega’s het niet fijn vinden om 20% van hun salaris te moeten inleveren en dus ‘buiten’ meer kunnen verdienen.
Wat de reden ook is, ik ga ze missen. Dat krijg je, als je al wat langer meeloopt en je begrijpt dat intermenselijk contact belangrijker is dan altijd maar meer.
Door het virus geen mooi afscheid maar een elleboogknuffel of een zwakke wuif. Een fijne collega met 49 dienstjaren, die alleen de deur uitloopt. Geen baas met een praatje, geen bloemen. Hij hoorde zichzelf zeggen: “nou, dat was het dan”.
Bedankt Corona, je bent lekker bezig zo, maar ik hoef je niet meer.
Jan Morren
