We gaan terug in de tijd. 50 jaar maar liefst, naar Schiphol in de jaren ’70 van de vorige eeuw. Een groeiende luchthaven die uiteindelijk een van Europa’s grootsten zou worden.
In de jaren na de Tweede Wereldoorlog werd Schiphol langzaamaan weer tot leven gewekt. In de jaren ’60 werd een nieuw stationsgebouw geplaatst. In de plannen van Jan Dellaert uit de jaren 40 ligt het nieuwe stationsgebouw centraal op de luchthaven. De vliegtuigen kunnen zich vanaf de omliggende landingsbanen opstellen aan de pieren. In 1963 begint de bouw. Architect is Marius Duintjer. Vormgever Kho Liang Ie ontwerpt de moderne inrichting. Koningin Juliana verzorgt in 1967 de feestelijke opening van het stationsgebouw.
Het groeiende succes van Schiphol wordt in de jaren ’70 echter een halt toe geroepen. Arabische landen stellen een olieboycot in omdat Nederland Israël steunde tijdens de Jom Kipoeroorlog van 1973. Door de stijgende brandstofprijzen en teruglopende passagiersaantallen komt er op Schiphol een einde aan een aantal uitbreidingsprojecten. Andere plannen gingen door en daar waren hoge inkomsten voor nodig. Ondanks het flink opschroeven van de havengelden lijdt Schiphol verliezen.
In de jaren na de boycot bleef Schiphol echter weer groeien. Onder andere werd de capaciteit van het stationsgebouw in 1975 verdubbeld. Met het gebruik van de nieuwe D-pier, maakte Schiphol plaats voor de nieuwe, grote jumbojets met straalmotoren. Uiteindelijk groeide de luchthaven uit tot één van de grootste Europese hubs. De onafhankelijkheid van Suriname in 1975 zorgde daarnaast voor een piek in vliegverkeer op Schiphol. Tienduizenden mensen besloten om naar Nederland te vertrekken. De vluchten vanuit Suriname naar Nederland zaten vol, en er werd zelfs extra gevlogen:
