Een paar dagen geleden kreeg ik een linkje toegestuurd van een toespraak door de nieuwe perschef van Elon Trump: mevrouw Karoline Leavitt. Daarin ging het over het aannamebeleid van de FAA. Met een flinke verwijzing naar het recente ongeluk bij Washington D.C.
Erg actueel ook, want momenteel wordt elke klapband in de USA toegeschreven aan het LGBT-beleid van Joe Biden.
Karolines betoog kwam hier op neer: “Als degenen die u lief zijn in een airliner vliegen, dan wilt u niet dat de verkeersleider die de vlucht begeleidt geselecteerd is op huidskleur of gender, maar op capaciteiten.”
Dat lijkt een goed verhaal. Ik zou het er op het eerste gehoor zelfs wel mee eens kunnen zijn. Als het geen gelul was.
Allereerst is het een enorme oude koe die die mevrouw Leavitt hier uit de sloot sleurt. Aan elke borreltafel in Amerika en Nederland heb ik de discussie over positieve discriminatie al 22 keer gevoerd de laatste vijftien jaar.
Maar nu inhoudelijk. Een voorbeeld uit de praktijk: toen ik in 1979 in Amsterdam junior-reclametekstschrijver werd, bestond een flink deel van mijn taak uit het schrijven van personeelsadvertenties voor alle grote klanten. Er waren een paar dwingende condities. Er moest bijvoorbeeld altijd ‘M/V’ achter de gevraagde functie staan.
En soms moest er een zinnetje ónder de advertentie staan: ‘Bij gelijke geschiktheid geven wij de voorkeur aan een vrouw’. ‘Bij gelijke geschiktheid’. Laat die drie woorden eens tot u doordringen.
Iedereen die maar enig verstand heeft van HRM weet dat je als je vijftig sollicitatiebrieven binnen krijgt je er tien zo in de prullenbak kunt gooien. Een stuk of dertig zijn zo-zo, qua opleiding, ervaring, taalgebruik, achtergrond.
Die laatste tien, hooguit laatste vijf, daar is de toekomstige kandidaat bij. Allemaal geschikt, allemaal goed in alle opzichten. De rest van het proces is vrijwel een blinde gok. Want iemand die er met kop en schouders bovenuit steekt is er vrijwel nooit. Daarom is dat zinnetje ook bedacht. Daarom doet de Amerikaanse overheid al veertig jaar lang aan positieve discriminatie. En niet om kost-wat-kost een Zwarte Knoeipot of een Omgebouwde Warhoofdige Vrouw te kunnen aanstellen, als er een Gezonde Germaan beschikbaar is.
Jammer genoeg is zelfs degene die mij de link stuurde (zeer intelligent en goed opgeleid) volledig eens met Karoline’s oudbakken redenatie. En ik denk dat ik aan elke borreltafel de komende vier maanden ook alle handen op mekaar krijg, als ik het verhaal zou vertellen op háár manier.
Dat bewijst maar één ding. Niet dat allerlei vaag WOKE gelul ervoor zorgt dat je bij de FAA slechtere verkeersleiders krijgt. Nee: dat demagogie werkt.
Goof Bakker
