Er zijn dagen waarop alles vlot verloopt, maar ook dagen waarop een minuut vertraging al snel vermenigvuldigt. De minder opvallende dagen herken je aan het feit dat niemand iets verkeerd doet of zegt. Alles gaat volgens het boekje, en het boekje is dun. De cockpit verkeert in een serene sfeer en het vliegtuig doet wat het moet doen. En de koffie smaakt altijd weer naar, nou ja, naar cockpitkoffie.
De minder makkelijke dagen zijn een ander verhaal, maar wel smakelijk voer voor een wereldwijd geprezen columnist als ik (ahum). Ze beginnen vaak al op het vliegveld aan de gate, op de roltrap of in de lounge. Na een paar vluchtwijzigingen sprint ik naar de volgende vertrekhal. De weg wordt geblokkeerd door reizigers die zich steevast ophouden aan de linkerkant van de roltrap.
Mijn oprechte excuses gaan dan ook uit naar de zoveelste passagier die ik met een vinnig ‘pardon me’ naar rechts tracht te bewegen. Een vlotte operatie is namelijk heilig. Eén minuut vertraging kan al uitgroeien tot een ramp. Want voordat je het weet heeft de verkeersleiding een excuus om je onoplettendheid met een hold of een vertraagd slot te bekeuren (karma geheten). Maar ook de lounge is een mooi voorbeeld. De plek waar de menselijke beschaving zijn laatste adem uitblaast tussen een blik bier en een buffet met omeletten van twijfelachtige herkomst. Daarover later meer.
Bij de gate bedenk ik me altijd weer dat de ene passagier beter voorbereid op reis gaat dan de ander. Er zijn zelfs landen waar de gate op het vliegveld geen wachtruimte is, maar een vorm van collectieve therapie. Alles komt eruit; frustratie, woede en afgekeurde koffers. Steevast het toneel van handbagage-drama, handtas te groot, rolkoffer te breed, ego’s te zwaar.
Beste passagier, doe de mensheid een plezier. Zoek van tevoren de maximale afmetingen voor handbagage op. Dit voorkomt extra kosten en vertraging voor uw medepassagier. Gelukkig zijn er tegenwoordig tassen op de markt die voldoen aan de maximale handbagage-afmetingen van de meeste maatschappijen. De Mallorcaanse meneer uit een eerdere column leest hopelijk mee. Die vond het namelijk nodig om met zijn woede-uitbarsting een onschuldige gate-medewerker de stuipen op het lijf te jagen.
Met die herinnering nog vers op het netvlies trek ik me nog even terug in de passenger lounge. Heerlijk om nog even het ongedwongen gevoel mee te krijgen van deze plek op het vliegveld, waar de wetten van het normale leven niet gelden. Pas om 06:00 uur ‘s ochtends en nu al zit er een stel Belgen horizontaal aan het bier. Langgerekt liggend tegenover een ouder echtpaar dat het geheel fronsend gadeslaat. De Belgen kijken niet terug, ze hebben gewonnen. Ik nip tevreden aan mijn koffie en prijs me gelukkig met mijn eeuwige vakantiebaan.
