Wat zei John Lennon ook alweer over het leven? ‘Het leven is wat je overkomt terwijl je druk bezig bent andere plannen te maken.’ Ons plan was helder: van St. Maarten met een Boeing 737 van Delta Air Lines naar Atlanta, daar overnachten en de volgende morgen met een Boeing 757, ook van Delta, doorvliegen naar Los Angeles. Vooral op die tweede vlucht verheugde ik me omdat ik nog nooit eerder in een had 757 gezeten.
Het vertrek van de 737 stond om 13:45 uur gepland. Dat pakte anders uit. Bij de landing moest het toestel dermate hard remmen dat een bandje dit niet overleefde. Om 16:08 uur stegen we eindelijk op. Het was donker toen we op het drukke vliegveld van Atlanta neerstreken.
Boeing 757 werd ineens 767
De volgende ochtend was de Boeing 757 ineens vervangen door een 767, een vliegtuigtype dat me al meermaals van de ene bestemming naar de andere heeft gebracht. Ook onze raamplaatsen bleken te zijn omgewisseld voor stoelen in de middenrij. De 767 die ons opwachtte, de N139DL, bleek een doorleefd type van 24,5 jaar oud, met in haar geschiedenis een motorbrand. Haar bagagebakken waren niet meer ingesteld op de grote rolkoffers die passagiers tegenwoordig als handbagage meenemen. Dat was duwen en persen geblazen. Soms tevergeefs. Stewardessen losten het op door een opgerold tijdschrift onder zo’n koffertje te leggen.
Het was druk aan boord, compleet volle bak. Mensen op raamplaatsen trokken meteen de raamschermpjes dicht. En die bleven dicht: bij het opstijgen, tijdens de vlucht, en ook toen de landing werd ingezet. De binnenverlichting van het toestel was in ons cabinegedeelte kaduuk. Het voelde voor mij alsof ik me in de MRI bevond.
Het positieve aan zo’n donkere ervaring is natuurlijk dat je je extra op de kracht van het vliegtuig kunt concentreren terwijl het het wijde luchtruim kiest. En als je geen indrukken van buiten krijgt, schept dat uitstekende condities om de blik naar binnen te richten en tot jezelf te komen. Yes, we love to fly and it shows! Maar het was hoe dan ook balen; dat naast het feit dat het deel uitmaakt van de veiligheidsprocedure aan boord van een vliegtuig dat zeker tijdens het opstijgen en landen alle raamschermen omhoog moeten zijn.
Een heftige wending
Halverwege de vlucht kwam de cabincrew tot wel zeer gehaaste acties. Enkele stewardessen renden heen en weer door de donkere buis. Een stewardess die naast mij zat, op weg naar een andere vlucht waarop zij dienst had – een zogenaamd dead head – moest haar stoel verlaten. Zo kreeg ik ander gezelschap rechts naast me, dat me vertelde dat de passagier naast hem ineens loodzwaar tegen hem aanviel, de indruk wekkend van op sterven na dood. De cabincrew riep om of er misschien een arts aan boord was. Dat bleek het geval. Vanuit de cockpit volgde algauw de mededeling dat er een tussenlanding werd gemaakt vanwege een medical emergency.
We waren Oklahoma City reeds gepasseerd, maar naar de luchthaven van die plaats werd rechtsomkeert gemaakt. De kist verloor snel hoogte, de landing was perfect. De deur ging open, brandweerlieden renden de Boeing 767 in. In het donker wachtten wij de verdere gebeurtenissen af, zeker niet jaloers op die inmiddels gereanimeerde man die, voorzien van allerlei toeters en bellen, door vijf man sterk van boord werd gedragen.
Inmiddels werd onze 767 bijgetankt. Een uur en tien minuten later konden we weer opstijgen, door naar onze bestemming, Los Angeles.
Opnieuw een keurige landing, zij het nu heel geleidelijk. Opgelucht zetten wij een punt achter deze Delta-werken.
De 767 heeft nadien niet lang meer gevlogen. Als dank voor haar jarenlange inzet is zij gesloopt. In de herinnering leeft zij nog altijd voort.
.jpg){kind=link}
