Vandaag vliegen we van Barcelona naar Nederland. Leuk, eindelijk weer eens praten in mijn eigen taal. Maar de vlucht van vandaag zou een onverwachte held krijgen.
In de crewroom wacht direct een meevaller. Mijn collega van vandaag blijkt een mede-kaaskop, afkomstig uit de omgeving Doetinchem. Dat schept een band, want daar heb ik ook een deel van mijn jeugd doorgebracht. Binnen drie minuten zitten we middenin gemeenschappelijke herinneringen over de lokale disco’s en ‘brommers kieken’.
Maar het echte hoogtepunt van mijn werkdag bevindt zich in rij 14: mijn schoonouders vliegen mee.. Mijn collega vraagt grijnzend of ik van de zenuwen nog wel durf te vliegen. Ik geef toe, vandaag zal ik extra mijn best moeten doen op een geruisloze landing en misschien waag ik me zelfs aan een extra vleiende public announcement. Alles om wat extra punten bij hen te verdienen.
Mijn schoonvader loopt op krukken door een zweepslag. Gevolg van een iets te fanatieke worstelpartij met de kleinkinderen. Geen probleem, verzekert de luchtvaart: passagiers met beperkte mobiliteit krijgen de beste persoonlijke begeleiding. Maar wat mijn schoonvader nog niet kon voorzien is dat deze vlucht iets heel anders voor hem in petto had.
Na vertrek stel ik de passagiers inclusief mijn schoonouders op rij 14, gerust: goede weersverwachtingen en stipt op tijd. Mijn schoonouders knikken tevreden. Maar een paar minuten nadat we zijn opgestegen is daar de purser met een zorgwekkend bericht. Een dame achterin is zojuist het bewustzijn verloren. Direct treedt het draaiboek in werking en vult de cabine zich met die ene zin waarop niemand zit te wachten: ‘Is er een arts aan boord?’
Held van deze vlucht
En ja hoor. Van alle mensen aan boord steekt één iemand zijn hand op. Mijn schoonvader op rij 14. Op krukken. Met een zweepslag. Als een Griekse held die zijn achillespeesprobleem even is vergeten, en toch het lot trotseert. Overtuigd van zijn missie schuifelt hij naar de achterkant van het vliegtuig om eerste hulp te verlenen.
Binnen tien minuten concludeert hij dat voor deze kwestie meer nodig is dan een glaasje water en een suikerklontje. Op zijn verzoek wijken we uit naar het dichtstbijzijnde vliegveld Toulouse. Op de grond wordt de dame net op tijd overgedragen aan de medische hulpdiensten ter plaatse. Zo eindigt deze vlucht eens niet met een applaus voor de landing, maar voor een man die even niet meer met pensioen was.
